ตื่นแล้วรึ” เสียงเรียบเย็นชาของบุรุษ ดังอยู่ข้าง ๆ กายนาง

เสี่ยวชิงอี้ หันขวับกลับมาเพราะความตกใจ บุรุษผู้ปรากฏในห้วงความคิด บัดนี้มีตัวตนมายืนอยู่แล้ว ตรงหน้า

ร่างเล็กๆ ของนางสั่นเทา ความตระหนกหวั่นไหวเกิดขึ้นในใจ ความรู้สึกปนเปคละเคล้ากันไป ทั้งดีใจเสียใจ ทั้งหวาดกลัว

แยกแยะไม่ออกเลย ความรู้สึก!!

“ท่าน ท่านเป็นใคร?”  คำถามที่หลุดออกมาจากปากนาง แผ่วเบาราวกับคนละเมอ นัยน์ตาคู่กลมเปี่ยมล้นไปด้วยความสับสนจับต้นชนปลายสิ่งใดไม่ถูก

บุรุษผู้นี้คือใครกัน?  เป็นใครกัน?  เหตุใด….นางมิรู้จัก!!

ดวงตาคู่คมสีนิลของบุรุษตรงหน้าวาบวับจ้องเขม็งมาที่นางไม่วางตา ดุจดวงตาพยัคฆ์ที่กำลังจับจ้อง มองร่างลูกกวางน้อยก่อนลงแรงปลิดชีพ!

“ข้าคือใครรึ เจ้าถาม ว่าข้าเป็นใครอย่างนั้นรึ?” ทวนคำถามนางไปมาหวางอินฉีรู้สึก มีแรงโทสะพุ่งทะยานจนขีดสุด

ความยับยั้งชั่งใจสูญสิ้น ในหัวอกหัวใจคล้ายมีธารน้ำที่เดือดพล่าน รั้งกระชากร่างเล็กที่ยืนนิ่งด้วยความสับสน เข้าหากายตนในทันที ความรู้สึกยามนี้มิอาจแยกแยะจนเด่นชัดได้เลยเป็นเช่นไร!  แค่คำถามเดียวของนางว่า

“ท่านเป็นใคร?” คล้ายกระแสสายธารที่เชี่ยวกราด เข้าทำลายทำนบความอดทนจนปริแตก ช้อนอุ้มกายนางกลับเข้าภายในเรือนอย่างรวดเร็ว มือเล็ก ๆ ของนางทุบตีร่างหนาของตนอย่างเต็มกำลัง

เสี่ยวชิงอี้ทำด้วยหวังจะปลดปล่อยตนเองจากพันธนาการ จากบุรุษผู้รุกราน! ทั้งยังจาบจ้วงรังแก!!

“ปล่อยข้า ปล่อยข้าไอ้คนเลว” สิ้นคำร่างบางของนาง กึ่งถูกวางกึ่งโยนลงบนเตียงกว้าง โดยคนผู้นั้น

ริมฝีปากอิ่มเต็มที่เตรียมจะเอ่ยคำด่าทอ พลันถูกปิดสนิท ร่างสูงนั้นโถมทับนางไว้ทั้งกาย ริมฝีปากร้อนผ่าวแห่งบุรุษบดขยี้ตะโบมจูบลงมาอย่างรุนแรง

ดวงตาของเสี่ยวชิงอี้เบิกโพลงเพราะความตระหนกจนแทบสิ้นสติ  นัยน์ตากลมโตของนางพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา ก่อนมันจะเอ่อท้นเป็นสายธาร ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่งามเป็นทาง

ภาพนี้เช่นเดียวกันแล้วที่อยู่ในห้วงฝัน ภาพของบุรุษในเงามืดดำ ภาพของตนที่กำลังถูกกระทำยำยี เสี่ยวชิงอี้ดิ้นรนทุกวิถีทางอย่างรุนแรง

หากแต่ … จะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหลบหลีก หลีกหนีไปได้จากในทุกสัมผัส

สัมผัสที่ปนเปไปด้วยความเกรี้ยวกราด ความห่วงหา ความอาวรณ์ อย่างลึกซึ้ง

เมื่อไร้ซึ่งหนทางหมดสิ้นวิธีการที่จะป้องกันตัว จึงได้แต่นอนนิ่ง ปล่อยให้เขาจูบกอดตามอำเภอใจ ยามอกเสื้อของนางถูกแบะออก มือเรียวร้อนผ่าวสอดเข้าไปในอกเสื้อ สัมผัสถึงเนื้อนวลข้างใน

เสี่ยวชิงอี้กัดฟันฮึดสู้เป็นครั้งสุดท้าย มือผอมบางจึงขยุ้มข่วนไปบนแขนของผู้กระทำการอุกอาจ อย่างเต็มแรง

“โอ๊ะ” หวางอินฉีสะดุ้งจนสุดพระวรกาย เพราะความเจ็บปวดเรียกร้องทำให้สติหวนคืนกลับมา ซบกายนิ่ง ซุกหน้าอยู่ข้างซอกคอขาวหอมกรุ่นอย่างสะกดอารมณ์  ก่อนผุดลุกผละออกจากกายนางอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวชิงอี้ผุดลุกขึ้นนั่งทันที มือผอมบางรนรานรวบอกเสื้อที่แบะออกให้เข้าที่ ร่างเล็ก ๆ ยังสั่นเทา ยามเงยหน้ามองบุรุษที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง

ดวงหน้าคมยังเฉยชา หากในแววนัยน์ตาฉายชัด อาการตัดพ้ออย่างรุนแรง

แววตาเช่นนี้คือ?  คือสิ่งใดกัน?…….นางมิอาจเข้าใจ!!

“ใช่ ข้าเป็นคนเลว เช่นนั้นทำกายทำใจเจ้าให้ถูกใจข้า หากยังคิดถึงความปลอดภัยของลูกเจ้ายามที่อยู่ที่นี่” ดวงหน้าของผู้พูดเย็นชานิ่งสนิท น้ำเสียงนั้นก็เรียบเย็นสะท้านลึกเข้าไปในจิตใจ พูดจบก็ผละจากไปอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวชิงอี้ได้แต่ยกมืออันสั่นเทาของนางขึ้นมามองดู ด้วยรู้สึกถึงของเหลวหนืดอุ่นร้อน เป็นโลหิตสด ๆ เปรอะเลอะไปจนทั่วมือของนาง

“โลหิตของคนผู้นั้น ข้า  ข้า ข้าทำร้ายเขา ทำให้เขาต้องบาดเจ็บ”  ในใจยามนี้เสี่ยวชิงอี้ทั้งกังวลทั้งร้อนรนอย่างที่สุด

หากเขาผู้นั้นโกรธขึ้งนางแล้ว เช่นนั้นที่ควรทำต่อไปควรทำอย่างไร ที่เป็นห่วงเหนือสิ่งอื่นใด คือลูกน้อยยอดดวงใจ “เสี่ยวเป่า”

หูของนาง ยังแว่วเสียงเรียบเย็นสั่งการกับใครสักคน ที่รั้งรออยู่หน้าห้อง

“ชิงอี้ ชิงหง พวกเจ้าดูแลคุณหนูของพวกเจ้าให้ดี”

***จบตอน รั้งนางไว้ด้วยความรัก (1) ***