“เฉิน …ฟู่…..อี้” เสียงเรียกขานเอ่ยนามของตนนั้น เป็นเสียงแหลมเล็กของสตรี เฉินฟู่อี้ยิ่งระแวงระวังกายหนัก ตวาดถามกลับไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวไร้ความเกรงกลัว

“นั่นใคร เผยตัวเจ้าออกมา” สายลมพัดพาเอาเศษใบไม้รอบกายปลิวว่อน ก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏตัวออกมา เดินพ้นออกออกมาจากเงามืด  

เฉินฟู่อี้ จ้องมองร่างสตรีที่ปรากฏตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา บัดนี้จากกิริยาท่าทาง

นางกำลังถอดหน้ากากหนังมนุษย์…….เหวี่ยงทิ้ง

“ท่านองครักษ์ขวาเฉินฟู่อี้ ข้าคือใคร  จำได้หรือไม่? ” เสียงเรียบเย็นนั้นเอ่ยถาม นางจ้องมองมาที่เขาด้วยดวงตาที่คมกริบ

เฉินฟู่อี้ คุกเข่าลงทำความเคารพอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นดวงหน้านั้นถนัดตา

“คำนับท่านหญิงเหมยซิ่วหวาขอรับ”

สตรีผู้นั้นเยื้องย่างอย่างกรีดกราย เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกล่าวคำทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นชากดดัน

“ความจำของเจ้ายังดีอยู่มิใช่น้อยเฉินฟู่อี้ ว่าแต่เหตุใด พฤติกรรมองครักษ์คู่พระวรกายของท่านอ๋องหวางอินฉี ดูไปคล้ายโจรเด็ดบุปผา¹ยิ่งนัก  มิละเว้นลอบติดตามมา แม้กระทั่งสตรีออกเรือนแล้ว ทั้งยังมีบุตร”

เฉินฟู่อี้ ยังก้มหน้านิ่งยามตอบโต้กลับไป น้ำเสียงนั้นกึ่งนอบน้อมกึ่งแข็งกร้าว เช่นไร ย่อมมิยอมถอยหลัง

“บัญชาของนายเหนือหัว ผู้น้อยย่อมต้องทำเต็มกำลัง เต็มความสามารถ ขอรับ”

“กลับไปซะ ฝากวาจาไปถึงนายเหนือหัวเจ้า หากหมายแตะต้องพวกนาง ต้องผ่านศพข้าไปก่อน“ เหมยซิวหวาตวาดลั่น ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

นางเห็นแล้วเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นกับสองแม่ลูกในตลาด ด้วยความเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนของนาง จึงลอบติดตามไปเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ 

“แปะ แปะ แปะ” เสียงปรบมือดังแทรกขึ้นมาอย่างแผ่วเบา บุรุษร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีม่วงเข้ม เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ดวงหน้านั้นทั้งมืดครึ้มทั้งเย็นชา ที่สำคัญดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ ประกายนัยน์ตาเป็นสีนิลเข้มข้น

 “ข้าอยู่นี่แล้ว”

สายตาคมกริบของเหมยซิวหวา ตวัดไปมองผู้มาใหม่ ย่อตัวลงทำความเคารพด้วยดวงหน้ายิ้มละมัย ท่วงท่ากิริยาท้าทาย ไร้ซึ่งความเกรงกลัว

“ถวายบังคมเพคะ หวางชินอ๋อง ไม่พบเจอกันสี่ปีแล้ว ทรงสบายดีหรือไม่เพคะ”

เหมยซิวหวานึกรู้แล้วกับตนเองในใจ เมื่อมีเฉินฟู่อี้ติดตามมา อีกคนที่มิต้องการจะได้พบ ย่อมได้พบเช่นกัน 

ดวงตาคู่คมสีนิลวาบวับ จ้องมองมาอย่างไม่สบอารมณ์ แววโทสะคุกรุ่นฉายชัด ไม่ปิดบัง ไม่ซ่อนเร้น

“ท่านน้า มิคิดเลยว่าจะเป็นท่าน”   

“ฮ่า ๆ ๆ  “ เหมยซิวหวาหัวเราะแผ่วเบา ทีท่าระวังตัวจากไอสังหารของอีกฝ่าย ก่อนตอบคำอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว

“เป็นข้าแล้วเช่นไร  มิเป็นข้าแล้วเช่นไร”  

“ชินอ้าย มอบนางคืนมาให้ข้า”   น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวอย่างที่สุด ก่อนทวนคำพูดก่อนหน้าของเหมยซิวหวา

“จะได้ตัวนาง ต้องข้ามศพท่านใช่หรือไม่? ดี เช่นนั้นข้าจะให้ท่านจะได้ตายสมใจ”   หวางอินฉีคำรามกึกก้อง กระบี่งามในมือถูกชักออกมาแล้วจากฝัก

…เงาร่างสองสายพุ่งทะยานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว…  

 …เสียงกระบี่กระทบกัน ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ…

เหตุการณ์ต่าง ๆ หมุนเปลี่ยนได้ตลอดไม่มีอะไรแน่นอน ทุกชีวิตย่อมผันแปรเปลี่ยนผัน

เหมือนเช่นในยามนี้ เสี่ยวชิงอี้กระชับอ้อมแขนที่มีบุตรสาวให้แน่นขึ้น ยามรถม้าเหวี่ยงตัวไปมา

สามวันก่อนนางและลูกเกือบสิ้นชีพเพราะความเผลอเลอ ยังมิทันเล่าความสิ่งใดให้ท่านป้าฟังยามพบหน้า จู่ ๆ ป้าเหมยก็กล่าวกับนางด้วยสีหน้ามืดครึ้มว่า

“ข้ารู้แล้วเสี่ยวอี้ ถึงเวลาที่พวกเราจะต้องไปจากที่นี่แล้ว”  เสี่ยวชิงอี้ ได้แต่มึนงงในคำกล่าวของท่านป้า ในแววนัยน์ตาของนางคงเติมเต็มเปี่ยมล้นไปด้วยคำถาม ป้าเหมยดึงมือผอมบางของนางไปกอบกุม ตบบนหลังมือของนางอย่างแผ่วเบาปลอบโยน

“เมื่อถึงเวลา ข้าจะบอกเล่าความจริงทุกอย่างแก่เจ้า ยามนี้ขอเพียงเจ้าไว้ใจ เชื่อใจข้า”  ป้าเหมยพูดจบก็รั้งตัวนางเข้าไปกอดไว้แน่น

เสี่ยวชิงอี้ยามนั้นได้แต่นิ่งอึ้งสมองอื้ออึง ทบทวนคิดหาสาเหตุ หรือเหตุการณ์นั้นจะเป็นเรื่องใหญ่ บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน?

จากท่าทางมีอำนาจยิ่งใหญ่ ทั้งยังดูสูงศักดิ์มากฐานะหากดู จากการแต่งกาย

ป้าเหมยให้นางเร่งจัดเก็บข้าวของที่จำเป็น  บอกแต่เพียงวันพรุ่งนี้ต้องรีบเดินทาง เสี่ยวชิงอี้รู้สึกวูบโหวงในอก ด้วยรู้สึกผูกพันยิ่งนักเรือนน้อยหลังนี้

คำว่ารีบของท่านป้าจริงอย่างที่นางบอก วันรุ่งขึ้นฟ้ายังมิทันสาง ดวงตะวันยังมิพ้นโค้งขอบฟ้าขึ้นมาจนเต็มที่ กลับปรากฏ มีขบวนรถม้าแล่นเข้ามาจนถึงลานบ้าน ทั้งยังมีชายฉกรรจ์ในชุดดำบนหลังบนหลังอาชาติดตามเป็นขบวน คนกลุ่มนั้นหากนับไปนับมาน่าจะเกิน 50 คน

เสี่ยวชิงอี้อุ้มลูกรักยืนอยู่บนชานเรือน เยื้องไปทางด้านหลังมีป้าเหมยยืนนิ่งสงบ คิดมิถึงคนกลุ่มนั้นเมื่อมาถึง ต่างเร่งรุดกระโจนลงจากหลังม้า มาทรุดกายลงต่อหน้านาง

 “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ หวังเฟย” 

*** จบตอน หวน (1)***

¹ จอมโจรเด็ดปุบผา  หมายถึง บุรุษที่ชอบฉุดคร่าสตรีเพื่อกระทำยำยี