เช้าวันรุ่งขึ้น รถม้าของฮองเฮาก็ออกเดินทางจากวังหลวงมุ่งสู่จวนของเจิ้นกว๋อกง

ทันทีที่ขบวนเสด็จของฮองเฮามาถึงจวนเจิ้นกว๋อกง เจิ้นกว๋อกงพร้อมด้วยฮูหยินก็รอต้อนรับเสด็จอยู่ก่อนแล้ว เจิ้นกว๋อกงองอาจผ่าเผย ขณะเดียวกันฮูหยินของเขาก็เปี่ยมด้วยเสน่ห์งดงามยิ่ง

ที่สุดม่อชีชีก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดนางและพี่ชายถึงได้รูปงามทั้งคู่ การมีบิดาหล่อเหลามารดางดงามเช่นนี้ แน่นอนว่าลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น

ครั้นเห็นธิดากลับมาบ้าน หัวใจของผู้เป็นมารดาก็เปี่ยมไปด้วยความสุข หยาดน้ำตาเอ่อคลอนัยน์ตาคู่งาม นางรีบทูลเชิญฮองเฮาเข้าบ้าน

ครั้นเข้ามาถึงห้องโถง ผู้เป็นมารดาก็จับมือบุตรสาวขึ้นมาทันที นางเอ่ยถามด้วยหัวใจที่รวดร้าว

“ฮองเฮา หม่อมฉันได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ทรงพลัดตกจากหอชมจันทร์ เหตุครั้งนี้ร้ายแรงนัก มันเกิดขึ้นได้อย่างไรเพคะ ? บอกพวกเราเถิดเพคะ หากผู้ใดกล้ารังแกพระนาง บิดาของพระนางย่อมไม่ปล่อยไว้อย่างแน่นอน”

ม่อชีชีหัวเราะอย่างอบอุ่น

“ท่านแม่ อย่าได้กังวล ตอนนี้ผู้บุตรสบายดี  ทุกอย่างเป็นเพียงอุบัติเหตุ ไม่มีผู้ใดกล้ารังแกบุตรสาวของท่าน”

หากบอกพวกเขาว่าเป็นฮ่องเต้ที่รังแกข้า เชื่อว่าคนแรกที่จะโชคร้ายย่อมไม่พ้นข้าอย่างแน่นอน

ม่อชีชีสนทนากับบิดาและมารดาอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นฮูหยินก็สั่งให้สาวใช้นำม่อชีชีไปพักผ่อนในห้องที่จัดเตรียม ส่วนตัวนางก็ไปสั่งพ่อครัวให้จัดแจงอาหารจานโปรดของฮองเฮา

ม่อชีชีเดินเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างประณีตงดงาม

ปั้นเซียงกล่าวขึ้นอย่างเปี่ยมสุข

“ฮองเฮาเพคะ นี่คือห้องของพระนาง ก่อนที่พระนางจะอภิเษกสมรสกับฝ่าบาทเพคะ”

เจิ้นกว๋อกงและฮูหยินสั่งให้บ่าวรับใช้ดูแลรักษาห้องนี้ให้คงอยู่ในสภาพเดิม 

ก่อนที่นางจะเดินทางเข้าวังเป็นเช่นไร ผ่านมาจนถึงวันนี้ทุกอย่างก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ม่อชีชีพินิจพิจารณาห้องพร้อมกับยิ้มกว้าง คำถามที่ว่าเจิ้นกว๋อกงจะเป็นคนดีหรือไม่นั้น ควรเก็บไว้ก่อน  แต่ที่แน่ ๆ นางสามารถบอกได้อย่างเต็มปากว่า เขาปฏิบัติต่อบุตรสาวด้วยความรักยิ่ง

ในยุคปัจจุบันนั้น นางเองก็มีบิดามารดาที่รักยิ่งเช่นกัน ทั้งคู่ตกแต่งห้องนอนของนางด้วยความรักความอบอุ่น ไม่รู้ว่านางจะมีโอกาสได้กลับไปเห็นหน้าท่านทั้งสองอีกครั้งหรือไม่ ?

“ถวายบังคมฮองเฮาเพคะ” สาวใช้ก้าวเข้ามาถวายความเคารพ “ท่านอ๋องชีเสียนขอเข้าเฝ้าเพคะ” 

“เข้าใจแล้ว เจ้าออกไปได้” ปั้นเซียงกล่าวกับสาวใช้

ม่อชีชีงงงวย “เกิดอะไรขึ้น ? ไยอ๋องชีเสียนถึงได้ประทับอยู่ในจวนเจิ้นกว๋อกง ? เขากับจวนของเรามีความสัมพันธ์เช่นใด ? เหตุใดเขาถึงต้องการพบข้า ?”

ปั้นเซียงโน้มกายเข้ามากระซิบข้างหู

“ฮองเฮา ทรงจำเรื่องราวระหว่างพระนางกับท่านอ๋องชีเสียน ก่อนที่จะอภิเษกสมรสกับฝ่าบาทไม่ได้หรือเพคะ ? ”

“ข้ากับอ๋องชีเสียนกระนั้นรึ ? เรื่องอะไร ?”

ม่อชีชีเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ ครั้นหวนคิดถึงแววตาที่อ๋องชีเสียนใช้ทอดมองนางเมื่อคืนนี้ ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะไม่ธรรมดา 

“อ๋องชีเสียนมีใจรักใคร่พระนางมาแต่ครั้งเยาว์วัย เจิ้นกว๋อกงเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย เขายังเคยถึงกับคิดหมั้นหมายพระนางให้กับอ๋องชีเสียน ทั้งพระนางก็มิได้คัดค้านแต่อย่างใด ทว่าภายหลังจากที่พระนางได้พบฝ่าบาทโดยบังเอิญ พระนางก็ตกหลุมรักฝ่าบาททันที ต่อมาเจิ้นกว๋อกงก็แจ้งพระนางอีกครั้ง เรื่องที่จะยกพระนางให้กับท่านอ๋องชีเสียน ทว่าครั้งนี้พระนางปฏิเสธ พระนางยืนกรานที่จะอภิเษกสมรสกับฝ่าบาท ปรารถนาที่จะครองคู่กับฝ่าบาทจวบจนลมหายพระทัยสุดท้าย เจิ้นกว๋อกงไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำได้เพียงสนับสนุนพระนาง ให้พระนางได้อภิเษกสมรสกับฝ่าบาทเพคะ”

“แท้จริงแล้ว ที่ฮ่องเต้สามารถครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่น ก็เป็นเพราะอำนาจของเจิ้นกว๋อกง อดีตฮ่องเต้สวรรคตอย่างกะทันหัน มีท่านอ๋องหลายพระองค์ปรารถนาที่จะขึ้นครองบัลลังก์ ในครานั้นท่านอ๋องสามกับท่านอ๋องห้าก่อการกบฏ เพื่อช่วงชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท เจิ้นกว๋อกงส่งกองกำลังของเขาเข้าปราบปรามกบฏ เขาจับผู้ก่อการกบฏไว้ได้ทั้งหมด ทั้งยังช่วยเหลือองค์รัชทายาทให้ได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น ภายหลังจากองค์รัชทายาทสถาปนาตนขึ้นเป็นฮ่องเต้  พระองค์ก็ทรงแต่งตั้งพระนางขึ้นเป็นฮองเฮา ท่านอ๋องบางคนต้องโทษประหาร บ้างก็ถูกเนรเทศ ครั้งนั้นอ๋องชีเสียนทรงออกตรวจตราชายแดน เช่นนั้นพระองค์จึงไม่ได้เกี่ยวข้องกับการก่อกบฏเพคะ”

เส้นทางที่จะขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก ดูแต่จวินเชียนเช่อที่โหดร้ายและไร้หัวใจนั่นสิ ไม่สำคัญหรอก ว่าเดิมทีเคยเกิดอะไรขึ้นระหว่างข้าและอ๋องชีเสียน ทว่าบัดนี้ข้าคือฮองเฮา ไม่เป็นการดีแน่หากจะพบกันเช่นนี้ ปั้นเซียง

“เจ้าไป ปฏิเสธอ๋องชีเสียนซะ”

นางไม่รู้ว่าจวินเชียนเช่อมีแผนใดจึงได้ส่งนางกลับจวนเจิ้นกว๋อกง จะเป็นการดีกว่าหากนางจะระมัดระวังตัว

“ฮองเฮา” น้ำเสียงที่อบอุ่นอ่อนโยนพลันดังขึ้น

ก่อนที่ปั้นเซียงจะทันได้ออกไปปฏิเสธอ๋องชีเสียน เขาก็เชิญตัวเองเข้ามาในห้องของนางแล้ว เขาสวมใส่อาภรณ์สีขาว ชายเสื้อของเขาพริ้วสะบัดราวกับเทพเซียน ช่างเป็นชายหนุ่มรูปงามเจ้าสำอางโดยแท้ บรรดาสาว ๆ ต่างก็ต้องสูญเสียความต้านทานเพียงแค่ยลเห็น 

แม้ว่าม่อชีชีจะติดอกติดใจอ๋องชีเสียน ทว่านางก็ยังเตือนตนเองอย่างมีสติว่าต้องไม่หลงระเริง ไม่มีผู้ใดในยุคนี้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง

***จบตอน รักษาระยะห่าง***