“ได้ยินเต็มสองหูท่านแล้วหรือไม่เสด็จอา” หวงตี้หวางหย่งอี้ตรัสถามขึ้นมาลอย ๆ

บุรุษผู้แฝงกายอยู่หลังเงามืดของตำหนักจึงย่างพระบาทออกมา หลี่กุ้ยเฟยจ้องไปที่ดวงหน้านั้น ตกใจสุดขีดผวากายลุกจากพื้นเข้าหา เช่นเห็นเส้นฟางบอบบางเบาหวิวเส้นสุดท้ายคิดไขว่คว้าไว้ให้ได้

นางมั่นใจ เช่นไร! ท่านอ๋องหวางอินฉีต้องช่วยนาง

หากนางคาดผิดไปแล้วถนัดถนี่  ความหวังที่เปล่งประกายของนางเกิดขึ้นมาได้เพียงชั่ววูบ หากหมดสิ้นไปอย่างรวดเร็วราวเปลวเทียนที่วูบดับลง

ชินอ๋องหวางอินฉีทรงถอยหลังออกห่างอย่างมิต้องการเข้าใกล้  ทรงจ้องนางอย่างคิดไปไม่ถึง ทรงได้ยินทุกสิ่งที่นางเอ่ยออกมา

แม้ยามนี้สิ้นแล้วความรักใคร่หมดความอาลัยอาวรณ์ในตัวนาง หากความทรงจำงดงาม ยังคงเหลืออยู่ในพระทัย

เช่นนี้หรือคือ “หลี่ฉินเซียง” สตรีโฉมงามที่ทรงมอบพระทัยรัก ทั้งเคยตั้งพระทัยตกแต่งให้กันอยู่เคียงข้างกายกันไปจนแก่เฒ่า

สิ่งที่นางต้องการเช่นไรมีเพียงเท่านี้ “คบหากันเพราะรูปโฉม ความงามร่วงโรย ความรักก็สลาย”¹ คำนี้ทรงเคยได้ยินมา ความงดงามของนางยังคงอยู่ ความรู้สึกงดงามกลับจางหาย

ก่อนหน้านั้นองค์เองมิคิดแน่ใจ  หากทุกคำพูดของนางในยามนี้ ทรงประติดประต่อเรื่องราวทั้งสิ้น ได้แจ้งแก่พระทัยแล้วทุกสิ่ง

.

“อินฉี มะ…ไม่…นะ อินฉี อย่าฟัง…… ช่วยฉินเซียงด้วย”

ดวงพระเนตรสีนิลของท่านอ๋องหวางอินฉีนิ่งลึกไร้ขอบเขต ไม่ว่าหลี่กุ้ยเฟยจะกู่ตะโกนแก้ตัวอย่างไร ก็ทำเพียงประทับฟังนิ่ง เสียงคำกล่าวแก้ตัวทุกคำพูดของนางแว่วเข้ามาในหู

หากเช่นนั้นแล้ว มันก็เป็นเพียงลมปากจากคำพูด ที่มิได้มีคุณค่าเท่าการกระทำ ที่มาจากหัวใจ

แวบหนึ่งทรงเห็นมือป้อม ๆ เล็ก ๆ ที่บรรจงใช้ผ้าเช็ดบาดแผล นัยน์ตาคู่ดำขลับของเจ้าตัวเล็กที่มีมุกน้ำตาเอ่อคลอรอหยดริน

“เจ็บหรือไม่เจ้าค่ะ ท่านอา” เสียงปนสะอื้นของนางแผ่วพลิ้วอยู่ที่ริมหู ทรงถอนพระทัยนิ่งลึกอย่างโล่งพระทัย

สิ้นสุดกันเสียทีความรักที่เคยมีให้เจ้า…….หลี่ฉินเซียง

ดวงพระเนตรคู่คมสีนิลที่เคยจ้องมองมาที่นางด้วยความหลงใหล ยามนี้ว่างเปล่า ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความชิงชัง

“หย่งอี้ เจ้า….เจ้ามันสมควรตาย” หลี่ฉินเซียงตะโกนกร้าว รู้สึกเพียงหมดแล้วฟางเส้นสุดท้ายที่คิดไขว้คว้า

ถลันกายลุกขึ้น พุ่งเข้าไปหาหาองค์หวงตี้ หากถูกสกัดกั้นไว้ด้วยองครักษ์เงาที่ยืนขวางกั้นไว้อยู่ด้านหน้า เฮอเยี่ยนสกัดกั้นร่างนางไว้ เช่นไร ย่อมมิยอมให้ถึงพระวรกายอันล้ำค่าขององค์หวงตี้

เหตุวันนี้ที่เกิดขึ้นมาเป็นหลุมพราง ด้วยความคิดขององค์หวางชินอ๋อง   แผนที่ว่า…..

ล่องูพิษให้คลายขดหาง ให้ออกมาสำแดงเดช

“เฮ่อเยี่ยนพาตัวนางไป” เสียงเย็นชาจากท่านอ๋องหวางอินฉีดังขึ้น เฮ่อเยี่ยนจับร่างนางยึดไว้แน่นนางพยายามสะบัดกายให้พ้นมือ หากทำเช่นไร ก็มิได้ในอิสระ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า หย่งอี้ เจ้ารักนางนักใช่หรือไม่ นางเด็กร่านรักนั่นป่านนี้ คนของข้าคงเฉือนเนื้อนางออกเป็นชิ้น ๆ นอนตายจมกองเลือดอยู่ที่ไหนสักแห่ง ยังมีอีกนะ ข้าให้พวกมันรุมย่ำยีนาง ฮ่า ฮ่า ฮ่า สะใจข้านัก”

“ฉินเซียง เจ้าพูดอะไร” หวางอินฉี ยามนี้เอ่ยถามเสียงเย็นเฉียบกระบี่ในพระหัตถ์ตวัดไปที่คอนาง พระหัตถ์ที่ถือกระบี่สั่นเทา อย่างเก็บอาการมิอยู่

“พูดมา” หวางอินฉีทรงตรัสถามอีกครั้งด้วยสำเนียงแข็งกร้าว  ความร้อนรนในพระทัยพุ่งขึ้นสูงสุด

หลี่ฉินเซี่ยง ขั้นแรกนางตกใจ แม้ชินอ๋องหวางอินฉีจะมิเข้าข้างนาง หากมั่นใจในพระทัยนั้นย่อมต้องมีเพียงตนเองเท่านั้น

หากยามนี้ในพระเนตรของคน ที่เรียกว่าทั้งนิ่งเฉยทั้งเย็นชานางเห็นแววร้อนรนในสายตาคู่นั้นอย่างชัดเจน 

ความรู้สึกสะใจสมใจพุ่งทะยาน นี่ก็อีกคน สุดท้ายก็หลงเสน่ห์นังตัวเล็ก

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”  หลี่กุ้ยเฟยส่งเสียงหัวเราะราวคนวิกลจริต

.

น้ำตาของนางหลั่งรินเป็นสีแดงราวกับโลหิต  เสียงขลุกขลักดังขึ้นในลำคอ นางกัดลิ้นตัวเอง

โลหิตสด ๆ ไหลออกมาจากริมฝีปาก ดวงตาแดงก่ำของนางยังจ้องค้างมองดวงหน้าของท่านอ๋องหวางอินฉีอยู่เช่นนั้น แม้ยามสิ้นลม

” ชินอ้าย” หวางอินฉีพึมพำเรียกชื่อพระชายา เลือดในพระวรกายเย็นเฉียบ ยามนึกถึงคำพูดของหลี่ฉินเซียง

”นอนตายจมกองเลือดอยู่ที่ไหนสักแห่ง”

”ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าให้พวกมันรุมย่ำยีนาง ฮ่าฮ่า”

ทรงโผนพระวรกายขึ้นหลังม้า อาชาสีดำประจำพระวรกายพุ่งทะยานเต็มฝีเท้าปานลมพายุ อาชาแสนรู้ราวกับรู้ใจผู้เป็นนาย ที่ยามนี้ในพระทัยร้อนรนดุจไฟเผา   

.

“ชินอ้าย  รออาสิบห้า”

***จบตอนที่ 30 แรงริษยา (2)***

¹ คบหากันเพราะรูปโฉม ความงามร่วงโรย ความรักก็สลาย หมายความว่าคบหาเพียงมองแต่รูปร่างหน้าตา ความสวยงามหมดไป ความรักย่อมสลายไปด้วย