ย้อนกลับมาที่ตำหนักเฟิ่งหยาง ม่อชีชีสั่งให้ปั้นเซียงเตรียมน้ำให้นางทันที นางต้องการล้างมือให้สะอาด เมื่อคิดได้ว่าสองมือนี้เพิ่งผ่านการแตะต้องคนถ่อยมา ยิ่งนึกถึงตอนที่มือทั้งคู่ถูกจับ นางก็รู้สึกนึกรังเกียจอย่างบอกไม่ถูก

สองเค่อผ่านไป (30 นาที) ก็ปรากฏอ่างทองแดง 12 ใบเรียงรายในห้องบรรทมของฮองเฮา ม่อชีชีล้างมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางใช้อ่างทุกใบ กระนั้นก็ยังรู้สึกว่ามือของตนยังคงสกปรก และค่อนข้างน่าขยะแขยง

ทันใดนั้นเอง ร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในพระตำหนัก ร่างนั้นหยุดอยู่หลังม่อชีชี

อย่างไรก็ตามม่อชีชีก็ยังคงตั้งอกตั้งใจล้างมืออย่างขมักเขม้น นางมิได้ตระหนักถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเลย ขณะที่ก้มหน้าก้มตาล้างมืออยู่นั้น นางก็กล่าวขึ้นว่า

“ปั้นเซียง ไปยกมาอีกสองอ่าง อย่าลืมสบู่ด้วยล่ะ เพียงคิดว่าจวินเชียนเช่อสัมผัสมือทั้งคู่ของข้า ข้า…”

ครั้นม่อชีชีหันกลับมามองปั้นเซียง นางจึงพบว่าผู้ที่ยืนอยู่ด้านหลังนางก็คือจวินเชียนเช่อนั่นเอง นางตกใจกระทั่งเข่าอ่อน แทบทรงกายไม่อยู่

จวินเชียนเช่อเอื้อมหัตถ์คว้าเอวคอดกิ่วไว้ได้อย่างรวดเร็ว รั้งร่างของนางแนบอุระอย่างไม่ตั้งใจ

ยามนี้ร่างของทั้งคู่สนิทแนบ เขาจ้องลึกลงไปในดวงตานาง สายพระเนตรนั้นเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะรับสั่งถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“คิดถึงมือคู่นี้ที่ถูกเราสัมผัส แล้วยังไงต่อ เหตุใดไม่กล่าวให้จบเล่า ?”

‘ก็เกลียดไงล่ะ ทั้งเกลียด ทั้งขยะแขยงแทบตาย’

ทว่าม่อชีชีก็ไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยความในใจออกไป นางฝืนยิ้มพลางเอ่ยกล่าว 

“หม่อมฉันได้สัมผัสกับ…เอ่อ…ยอดบุรุษ ! ช่างนับเป็นโชคของหม่อมฉันอย่างแท้จริง แหะแหะ”

นางผละออกจากอกเขา เพื่อให้เกิดระยะห่างระหว่างกัน

จวินเชียนเช่อพินิจนางเพียงครู่ ก่อนจะย่างพระบาทผ่านหน้านาง ไปประทับนั่งบนพระเก้าอี้

ม่อชีชีกระทำตามทันที นางรีบสาวเท้าก้าวตามไปนั่งเคียงข้าง  นางมองเขาพลางส่งยิ้ม เอ่ยกล่าวว่า

“ฝ่าบาท คืนนี้เป็นคืนพิเศษสำหรับพระองค์และน้องหญิงหยาง การที่พระองค์เสด็จมาเยือนที่นี่จะไม่เป็นการดีนะเพคะ”

จวินเชียนเช่อทอดพระเนตรพลางรับสั่งถาม 

“ดูท่าเจ้าเร่งร้อนขับไล่ไสส่งเราเหลือเกินนะ ?”

ฮึ่ม… ข้าอยากเห็นท่านไปใจจะขาด

“ฮ่าฮ่า จะเป็นเช่นนั้นได้เยี่ยงไรเพคะ ไม่มีทาง ไม่มีทางอย่างแน่นอน หม่อมฉันจะขับไล่พระองค์ได้เยี่ยงไร ตำหนักในนี้ล้วนเป็นของพระองค์ ฝ่าบาทสามารถเสด็จได้ทุกที่ที่ทรงมีพระประสงค์ หม่อมฉันเพียงแต่เป็นกังวลว่าน้องหญิงหยางจะเข้าใจผิดได้”

‘ไอ้สารเลวนี่มาทำอะไรที่นี่คืนนี้เนี่ย ? แม้ว่าอารมณ์ของเขามักจะแปรปรวน ทว่านี่มันเร็วเกินไปมั้ย เขาเพิ่งรับเมียใหม่ไม่ใช่รึ ? ไยถึงได้ทอดทิ้งนางมาเล่า ?’

“ซื่อหานใจกว้างมากกว่าเจ้านัก”

จวินเชียนเช่อออกโอษฐ์ด้วยสุรเสียงเย็นชา

ม่อชีชียังคงยิ้ม

“ถูกต้อง ถูกต้อง ถูกต้องที่สุดเพคะ เช่นนั้นเหตุใดพระองค์ไม่ประทับอยู่กับนางเล่าเพคะ ! จะเสด็จมาหาหม่อมฉันด้วยเหตุใด ?”

พ่อคนถ่อยกับแม่ดอกบัวขาว ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันเสียเหลือเกิน !

เรารู้ดีว่าการที่เรารับซื่อหานเข้าวังทำให้เจ้าไม่มีความสุข แต่เจ้าเองก็รู้ดีว่าตำหนักในนี้มิได้มีเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ในขณะที่เจ้าดำรงตำแหน่งฮองเฮา เจ้าก็ต้องรู้จักมีเมตตาต่อผู้อื่น”

จวินเชียนเช่อเอ่ยด้วยอาการสงบนิ่งไร้อารมณ์ ทว่าถ้อยรับสั่งกลับแฝงการตำหนิติเตียน 

***จบตอน ข้าอยากเห็นท่านไปใจจะขาด***