ภายหลังจากเยาะเย้ยจวินเชียนเช่อแล้ว นางก็ตั้งสติอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวางมาดฮองเฮา เอ่ยกล่าวว่า

“ไม่ต้องมากพิธี ท่านมหาเสนาบดี”

“ขอบพระทัยฮองเฮา เกล้ากระหม่อมบังเอิญชนพระนาง หวังว่าจะไม่ทำให้พระนางทรงขุ่นเคืองพระทัยนะพ่ะย่ะค่ะ”

ชายผู้นั้นกล่าวตอบอย่างสุภาพ

“ม่อชีชีหัวเราะให้เขาอย่างมีน้ำใจ เหตุเกิดเพราะไม่ได้ตั้งใจ ข้าจะขุ่นเคืองท่านมหาเสนาบดีได้เยี่ยงไร ? ”

ชายผู้นั้นค่อนข้างที่จะตกใจ ขณะจ้องมองม่อชีชี

ม่อชีชีจับจ้องมองสายตาที่ตื่นตะลึงนั้นพลันกล่าวอย่างรวดเร็วว่า

“ไยท่านเสนาบดีถึงได้มองข้าเช่นนั้นเล่า ? ข้ามีสิ่งใดผิดปกติกระนั้นรึ ?”

ชายผู้นั้นหลุบตาลง

“ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ นานแล้วที่กระหม่อมไม่ได้เข้าเฝ้าพระนาง พระนางทรงเปลี่ยนไปมากพ่ะย่ะค่ะ”

“ถึงจุด ๆ หนึ่งทุกคนก็ย่อมต้องมีการเปลี่ยนแปลง !”

ม่อชีชียิ้ม อย่าบอกนะว่า เขามองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว

ชายหนุ่มหัวเราะ

“ที่พระนางรับสั่งมาล้วนถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่กระหม่อมได้ยินพระนางพึมพำเกี่ยวกับฝ่าบาท หรือว่าพระนางและฝ่าบาททรงมีปากเสียงกันอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ ?”

“ข้าคร้านที่จะทะเลาะกับจวินเชียนเช่อแล้ว คนอะไรไม่เคยเห็นความหวังดีของผู้อื่น”

การหวนคิดถึงจวินเชียนเช่อทำให้นางโกรธขึ้นอีก

ชายหนุ่มหัวเราะ

“เช่นนี้สิ คือฮองเฮาที่กระหม่อมจำได้ ยังทรงเกเรไม่เคยเปลี่ยน”

“ท่าน ฮึ่ม ! นกขนเหมือนกันย่อมจะบินไปด้วยกัน !*”

*นกขนเหมือนกันย่อมจะบินไปด้วยกัน ! เป็นสำนวน ถ้าไทยก็คือศีลเสมอกันย่อมอยู่ด้วยกัน ประมาณว่าคนที่เหมือนๆ กันก็มักจะอยู่ด้วยกันได้

นางคร้านเกินกว่าที่จะวุ่นวายกับชายหนุ่ม นางจึงก้าวจากไปด้วยความฉุนเฉียว

ชายหนุ่มส่ายศีรษะ ก่อนที่จะเดินเข้าพระตำหนักยวี่จิง

ภายหลังจากที่ม่อชีชีจากไป จวินเชียนเช่อก็ยังคงตรวจฎีกาต่อไป ทว่าภาพฉากความทรงจำเมื่อครั้งที่ฮองเฮาประทับร่วมกับบุรุษอื่นในหอชมจันทร์ก็วาบผ่านเข้ามา ส่งผลให้เขากราดเกรี้ยว

เขาโกรธกระทั่งกำหมัดแน่น เขาต้องการระบายความโกรธที่คับแน่นในอกของตน

มหาเสนาบดีฉู่หลิงเซียวก้าวเข้ามาพลางกล่าว

“ถวายพระพรฝ่าบาท”

จวินเชียนเช่อดึงความคิดที่กำลังเตลิดกลับคืนมา

“หลิงเซียว เจ้ากลับมาแล้ว สิ่งที่เราให้ไปตรวจสอบได้ความว่าไงบ้าง ?”

ฉู่หลิงเซียว นำรายงานออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรีบวางลงบนโต๊ะทรงพระอักษร

จวินเชียนเช่อหยิบรายงานขึ้นเปิดอ่าน นัยน์ตาของเขาหรี่ลง  พร้อมกันนั้นก็แผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือก

“ตระกูลม่อมักใหญ่ใฝ่สูงเสียจริง พวกเขารวบรวมเหล่าขุนนางมากมายจากรัชสมัยของฮ่องเต้พระองค์ก่อน”

“ไม่เพียงแต่ขุนนางเก่าแก่ กระหม่อมเกรงว่า เราไม่อาจมองข้ามอิทธิพลทางทหารของพวกเขานะพ่ะย่ะค่ะ”

น้ำเสียงของ ฉู่หลิงเซียว กระจ่างใสฟังสบาย ๆ ราวกับกำลังเล่าเรื่องตลก

ฮ่องเต้พับรายงานเก็บ ก่อนเอ่ย

“เราสั่งให้อี้เซียวทำการตรวจสอบกองทัพแล้ว เขาน่าที่จะกลับเข้าเมืองหลวงในไม่ช้า”

***จบตอน นกขนเหมือนกันย่อมจะบินไปด้วยกัน !***